राज दरबार…..

साद घालतो रानवारा….. !

Monthly Archives: फेब्रुवारी 2011

लेट्स किल गांधी

लेखक : तुषार अ. गांधी अनु. अजित ठाकूर

जर महात्मा गांधी झाले नसते तर आज मी भारताच्या या संसदेत अमेरिकेचा राष्ट्राध्यक्ष म्हणून तुमच्यापुढे येऊ शकलो नसतोठ असे उद्गार ओबामा यांनी काढले तेव्हा महात्माजींच्या कार्याची व प्रभावाची आंतरराष्ट्रीय प्रचीती आपल्याला परत एकदा आली असेल.

महात्मा गांधी यांच्या हत्येला साठच्यावर वर्षे झाली. तरीही त्यांचे स्मरण आजही ताजे आहे, गांधीजींच्या संदेशाची उपयुक्तता आजही सरलेली नाही याची खात्री पटते.

गांधीजींच्या विषयी आजही जगभर आदरभाव दिसून येतो. त्यांच्यावर देशोदेशी संशोधन, लेखन चालू आहे.

गांधीजींच्या यक्तिमत्त्वाचे वेगवेगळे पौलू अजूनही आपल्याला आश्चर्यचकित करतात आणि त्यांनी वेगवेगळ्या क्षेत्रात विविध यक्तींना कार्यप्रवण ठेवण्यासाठी कुठले संमोहन तंत्र वापरले याचे गूढ गडद होत जाते.

गांधीजींच्या सत्यअहिंसेच्या आग्रहाचे, सत्याग्रहाचे, असहकाराचे, आत्मक्लेशाचे, राजकारणातील आध्यात्मिकतेचे मूल्यमापन करणे आजही अवगड वाटते.

लेट्स किल गांधी या पुस्तकाचे एक वेगळेपण म्हणजे तुषार अरुण गांधी या महात्मा गांधीजींच्या पणतूने ते लिहिलेले आहे.

आपल्या पणजोबांना त्याने पाहिलेले नहते; पण त्यांचे नाव सतत तोंडी असते, त्यामुळे त्याला आपले पणजोबा होते तरी कसे याबद्दल कायम कुतूहल वाटत असे.

गांधीजींची हत्या झाली, त्याबद्दलही त्याला अनेक प्रश्न पडत. ही हत्या का झाली? कोणी केली? कशी केली? हत्येचा कट करणार्यांचे पुढे काय झाले? कोणाकोणाला शिक्षा झाली? कोण निर्दोष सुटले?

त्याच अनुषंगाने गांधींच्या हत्येचे याआधी झालेले सात प्रयत्न कसे फसले हेही जाणून ग्यावेसे वाटले.

हिंदुस्थानच्या फाळणीबद्दलही गांधीजींना दोष देण्याचा एका विशिष्ट वर्गाचा प्रयत्न असतो. त्याबाबतही वस्तुस्थिती काय आहे हे तुषार गांधींना समजावून गेण्याची गरज वाटते.

या सर्व बाबींबाबत उपलब्ध कादगपत्रे आणि पुरावे यांच्या आधारे सत्यशोधन करण्याच्या प्रयत्न लेट्स किल गांधी या पुस्तकाची निर्मिती झाली आहे.

* गांधींमुळे फाळणी झाली. गांधींनी पाकिस्तानला 55 कोटी रुपये देणे भारताला भाग पाडले.

* भारतमातेला वाचवण्यासाठी गांधींना मारणे हाच एक उपाय होता.

* हिंदूंचे नुकसान होईल अशा गांधींच्या पाकिस्तानधार्जिण्या वृत्तीमुळे चिडून नथूराम गोडसेनी हे कृत्य केले.

* मुसलमानांना गांधींजी पाठीशी घालत होते.

* गांधींनी हिंदू निर्वासितांच्या हलाखीकडे डोळेझाक करून फाळणीच्या वेळी भारतात राहिलेल्या मुसलमानांचे लाड केले.

अशी कारणे गोडसे समर्थकांनी आणि उजया विचारसरणीच्या हिंदुत्ववाद्यांनी देऊन गांधींच्या हत्येचे समर्थन करण्याचा प्रकार गेली साठ वर्षे चालू आहे. महाराष्ट्रातील हिंदुत्ववाद्यांमध्ये या मताला पुष्टी देणार्यांचे प्रमाण जास्त आहे.

पाकिस्तानची जेव्हा कल्पनाही अस्तित्वात नहती आणि पाकिस्तानला 55 कोटी रुपये देण्याचा प्रश्नच उद्भवलेला नव्हता तेहा पुण्यात गांधींच्या दिशेने एक बाँब फेकण्यात आला होता (1934). तो चुकून भोपटकरांच्या गाडीवर पडला. गांधींना काही झाले नाही. बाँब फेकणारा हिंदुत्ववादी अतिरेकी पोलिसांच्या हाती लागला नाही. या घटनेची माहिती श्रीपाद जोशी आणि आचार्य जावडेकर यांच्या पुस्तकात आली आहे. गांधींना या घटनेची माहिती नंतर देण्यात आली. ते म्हणाले, अशा वेडेपणाच्या कृत्याला सनातनी हिंदू समर्थन देत असतील यावर माझा विश्वासच नाही… लक्षावधी हिंदूंप्रमाणेच माझ्याही धर्मश्रद्धांचे रक्षण करता करता मला हौतात्म्य मिळाले तर तो माझा सन्मानच ठरेल. प्यारेलाल आणि बी. जी. तेंडुलकर यांनीही हिंदू अतिरेक्यांनीच हा बाँब फेकला होता असे नमूद केलेले आहे.

जुलौ 1944 मध्ये पाचगणीत गांधींविरुद्ध नथुराम गोडसेंनी निदर्शने केली आणि हातात कट्यार गेऊन गांधींकडे धाव गेतली. त्याला भिलारे गुरुजींनी वाटेतच आवरले. मणिभाई पुरोहितांनी त्याच्या हातातून कट्यार काढून त्याला नि:शस्त्र केले.

9 सप्टेंबर 1944 रोजी सेवाग्राममध्येही नथुराम गोडसे गांधींकडे चालला असताना त्याला आश्रमवासीयांनी अडवले. त्याच्याजवळचा जांबिया काढून घेतला.

29 जून 1946 रोजी पुण्याला जाणार्या गांधी स्पेशल गाडीला नेरळ-कर्जत दरम्यान अपघात झाला. रुळावर मोठमोठे दगड ठेवले होते. 30 जूनच्या प्रार्थना सभेत पुण्यात गांधींनी या घटनेचा उल्लेख केला.

तात्पर्य, गांधींना ठार मारण्याची हिंदू अतिरेक्यांची योजना फाळणीच्या खूप आधीपासून शिजत होती.

तुषार गांधी यांनी या 800 पृष्ठांच्या पुस्तकात गांधीजींच्या जीवनातील अखेरच्या दोन वर्षातील घटनांचा विस्तारपूर्वक मागोवा घेतला आहे.

पहिल्या 160 पृष्ठात गांधींची हत्या, ही हत्या करणार्या यक्तींची टोळी, हत्येचा कट, तपासातील गोंधळ, गांधींना पूर्वकल्पना न देता पंडित नेहरू-सरदार पटेल – मौलाना आझाद – आचार्य कृपलानी प्रभृतींनी फाळणीला दिलेला होकार याबद्दलचे तपशील दिलेले आहेत.

ई खरेदी विभागात हे पुस्तक येथे उपलब्ध आहे.

Advertisements

आय हेट गर्ल्स !

आता उडी मारायच्या बेतात असलेल्या सारखा एकटा, गडाच्या एकदम टोकावर असलेल्या कोकण दर्‍याकडे पाय टाकून बसलेला तो दिसला. पाठीमागून जाऊन धप्पकन एक धप्पाटा घालावा तर जैन हत्येचे पातक आपल्या माथी हा विचार करून मी दुरुन आवाज देत मी येत आहे असे सांगत त्याच्या जवळ बसलो. तो जसा बसला होता अगदी त्याच्या विरुद्ध दिशेला पाय करून, हो उगाच बुडत्याला काडीचा आधार म्हणून उडी मारताना माझा हात धरुन ठेवला तर ? तसा मी नेहमीचाच हुशार अगदी आपल्या डॉ. रमताराम सारखा ! गणितातले काही कळत नाही पण आपलं असेच डॉ. रमताराम ! अगदी तसेच. तर कोठे होतो.. तो बसला होता दरी कडे तोंड करून व मी गडाकडे..

मी -“काय रे, का बसला आहेस येथे ?”
तो- “काय नाय, आत्महत्या पाप की पुण्य यांचा ईचार करत हूतो.. तो वर तु आलास…”

म्हणजे मी बरोबर होतो, हे बेटं आत्महत्या करायच्याच विचाराने येथे बसलेले आहे, मी दोन हात मागे सरकलो.

मी -” का ? झाला का परत एकदाचा प्रेम भंग तुझा ? ”
तो- ” मारा टोमणे, मी टाकू का रे उडी ? ”
मी -“टाका, वडे फुकट मिळतील, काय रे तुमच्या जैनाच्यात मेल्यावर वडे करतात काय ?”
तो- “माहीत नाही बॉ, पण मी मेलो तर तुझाच फायदा”
मी -“माझा फायदा कसा रे ?”

फायदा म्हणाल्यावर लगेच अंगातलं रक्त सळसळत माझे लहानपणापासूनच.

तो- “तु लगेच एक चार-पाच लेख टाकून टिआरपी घेणार, माझा फुकाट बळी ! ”

च्या मायला, हलकट आहे बेणं, मरणार पण दुसर्‍याला एक पैश्याचा फायदा होतो आहे म्हणाल्यावर यमाला उद्याची डेट देणार.. जैन रे ! दुसरे काय !

मी -“अरे असे काही नाही रे,एक ब्लॉक टाकेन, नाही तर श्रद्धांजली धागा, बस्स !”
मी- ” बरं ते जाऊ दे काय झालं सांग”
तो- ” प्रेम भंग झाला !”
मी- “ते माहीत आहे रे, नवीन काहीतरी सांग..”
तो- ” तुझ्या सारख्या मित्रामुळेच मी वाया जात आहे..”
मी- ” बरं, सांग बरं काय झाले ते निट..”
तो- ” ती………. खुप…….. लहान स्टोरी आहे.. ती नाही म्हणाली”
मी- ” ग्रेट वाचलास..आता दुसरी शोध !”
तो -” दुसरी दुसरी च्या नादात २२२२ प्रेमभंगाच्या कथा लिहून झाल्या तुझ्या सायटी वर…”
मी- “अरे रे….वाईट वाटले. पण आकडा चुकला का रे ? २२२२ म्हणजे अतीच रे….”
तो- ” साल्या, नाव, गाव, पत्ता, नंबर, ईमेल, जीमेल पासून सगळी हीस्टॄई सांगेन मी आता.. कधी भेटली व कधी सोडून गेली त्या तारखं पासून ते टायमा पर्यंत.. आणि कानाखाली चार बोटं उठली होती की पाच ते बी सांगेन..”

यांचे हे असेच… इमेल व जीमेल म्हणजे एकच असते हे माहीत नाही व इंग्रजी मध्ये हीस्ट्री असे म्हणतात हे देखील माहीत नाही, कोल्हापूर चे पाणी दुसरे काय…आहे नावानं जैन, पण वाढलं शिवाजी पेठेत आणि बुधवार पेठेत… त्यात भर म्हणजे बोलतं येवढ्या वेगानं की महालक्ष्मी एक्सप्रेस देखील स्पिड बघून लाजावी.

मी- ” खरं आहे, तुझी स्मरणशक्ती तशी लहानपणा पासून शार्पच.”
तो- ” तुला खोटं वाटतं… तुला खोटं वाटतं की काय नाय सांग.. आता आता बसल्या बसल्या लिस्ट देतो.. लिही…”

आवशीचा घो.. आता हे चालू झाले की थांबणार नाही. २२२२ मुलीची नावे व पुर्ण इतिहास !

मी- ” थांब थांब! तुझ्यावर आहे रे विश्वास, खरं बोलतो आहेस माहीत आहे… काय झाले सांग”
तो- ” आता कसं ! तरीच म्हटलं तु माझ्यावर नाय इश्वास नाय ठेवणार तर कुणवार…”
मी -” मित्र ना रे तुझा अगदी, तु चड्डी घालत नव्हतास तेव्हा पासूनचा”
तो- ” नको त्या आठवणी काढायचे काम नाय ! काय ? तेव्हा पैका नव्हता”
मी – ” बरं, काय झाले ते सांगतोस का ?”

ह्यांचे म्हणजे आपल्या मीमवरच्या महिला मंडळातील विशाल सदस्यांसारखं ! मुळं मुद्द्यावर कधी यायचेच नाही ! आपले उगाच दळणे दळत राहायचे.

तो -“काय नाय सांगनार, आय हेट गर्ल्स ! बस्स ! सन्यास घेणार म्हणजे घेणार………. ”
मी – “अरे ? काय घेतलीस आज ? देशी का ?”
तो – “ये, तोंड संभाळून हां.. आपण दुपारच्याला फक्त बीयर घेतो.. रात्री मिळेल ती.. आता दुपार हाय ! ”
मी- ” ह्म्म्म. संन्यास घेणार म्हणतोस. मग काही प्लॅन केले का ? गुरु बीरु ? ”
तो- ” केला ना प्लॅन, सन्यास घेणार म्हणजे घेणार… गुरु.. गु………रु कश्याल ? तु आहेस की.. बाकी आय हेट गर्ल्स ! हे फिक्स ! अरे माझी काय इज्जत हाय काय नाय ? २२२२ वेळा प्रेमभंग ? वर्ल्ड रेकॉर्ड किती हाय रे ? ते जाऊ दे.. पण आय हेट गर्ल्स !”

मायला, म्हणजे आजच्या दिवसाचं काय खरं नाही…

हे असे लटकलेलं बेणं.. गळ्यात दिवस रात्र घेऊन फिरावे लागते हो.. काय करु.. !
उत्तर सापडत नाही आहे… एका वर्षात ४-४ प्रेम भंग घेऊन येतं व त्याचं भग्न ह्रदय आम्हाला शिवत बसावे लागते…
ह्यांचे काय करावे ? हा प्रश्न डोक्यात घेऊन… मागे दरी मध्येच स्वतःला झोकून द्यावे असे वाटत आहे…. पण याला ह्या जगत एकटं टाकून जाऊ तरी कसे ?

समजवून घेणे व संसार करणे, एकमेकांना आधार देणे, कोण धडपड असेल तर त्याला सांभाळणे.. एकमेकावर जिवापाड प्रेम करने, दुसऱ्याला व त्याच्या आप्तस्वकीयांना जपणे म्हणजे प्रेम.. व यालाच प्रेम म्हणतात अशी माझी लहानपणापासूनची कल्पना… समजूत पण याला पाहीले की समजते, नाही, प्रेम म्हणजे मी समजतो तसे नाही..

आज काल प्रेम म्हणजे, अधिकार, स्टेटस ! पैसे, शिक्षण.. व सर्वात महत्त्वाचे.. तो / ती माझ्या मुठीत आहे ही भावना… ! मग बळी पडतात असे हे प्रेमभंगी ! खरोखर प्रेमभंगी हा शब्दच बरोबर आहे यांच्यासाठी….. चला मित्रो… यांची उतरली की येईल ताळ्यावर नेहमी सारखा… दुसर्‍या प्रेमभंगाची तयारी करून..

पण याला बघीतले की नक्की म्हणावेसे वाटते आय हेट गर्ल्स !!!!