राज दरबार…..

साद घालतो रानवारा….. !

Monthly Archives: मार्च 2011

कविता स्पर्धा २०११

नमस्कार,

यशस्वीपणे पुर्ण झालेल्या लेखन स्पर्धा २०१० नंतर मी मराठी.नेट सदस्यांसाठी व वाचकांसाठी कविता स्पर्धा २०११ ही नवीन स्पर्धा सुरू करत आहे. यासंबंधीचा तपशील इथे देण्यात आलेला आहे. सर्व मराठी जाणकारांनी यात आवर्जून भाग घ्यावा, आपल्या मित्र-मैत्रिणींना कळवावे आणि या जालावरील लेखनाच्या अभिसरणामध्ये आपला वाटा उचलावा ही विनंती.

स्पर्धेचे स्वरूप थोडक्यात या प्रमाणे:

  • स्पर्धेत भाग घेण्यासाठी आपले स्वत:चे लेखन प्रवेशिका म्हणून देणे आवश्यक आहे. लेखन मुद्रण माध्यमात पूर्वप्रकाशित झालेले नसावे. लेखन फक्त तुमच्या ब्लॉगवर पूर्वप्रकाशित असल्यास ब्लॉग दुवा द्यावा. शक्यतो स्पर्धेसाठी अप्रकाशित व नवीन कविता द्याव्यात
  • एक लेखक ३ पेक्षा अधिक प्रवेशिका सादर करू शकत नाही.
  • वृत्तबद्ध, छंदबद्ध व मुक्तछंद प्रकारातील कविता कविता येथे देणे अपेक्षित आहे.
  • स्पर्धा १ एप्रिल २०११ ते ३० एप्रिल २०११ या कालावधीसाठी खुली राहील. त्यानंतर मे २०११ च्या सुमारास अंतिम निकाल जाहीर केला जाईल, जो मीमराठी.नेट या संकेतस्थळावर तसेच संबंधित संस्थांच्या मुद्रित वितरणातून जाहीर केला जाईल.
  • स्पर्धेतील पहिल्या तीन विजेत्यांना पारितोषिके देण्यात येतील जी पुस्तक स्वरूपात असणार आहे. या तिघांव्यतिरिक्त ७ उत्तेजनार्थ स्पर्धकांना मीमराठी.नेट तर्फे प्रशस्तिपत्रक देण्यात येईल.
  • स्पर्धेकरता लिहिलेल्या साहित्यावर मूळ लेखकाचा संपूर्ण अधिकार राहील. विजेते लेखन मी मराठी तर्फे मुद्रण माध्यमात प्रसिद्ध करावयावे झाल्यास लेखकांशी स्वतंत्रपणे पत्रव्यवहार केला जाईल.
  • स्पर्धा सुरळित पार पडावी यासाठी स्पर्धानियमांमध्ये वेळोवेळी योग्य ते बदल करण्याचे अधिकार स्पर्धा-व्यवस्थापन नि मीमराठी संचालक मंडळ राखून ठेवत आहे.
  • सदर स्पर्धेची जाहीरात विविध माध्यमातून प्रसारित करण्यात आली आहे. अनेक हितचिंतकांना सदर माहिती अधिकाधिक लोकांपर्यंत पोचवण्याची विनंती करण्यात आली आहे. या दरम्यान सदर माहिती मधे होणार्‍या सहेतुक/निर्हेतुक बदलांशी स्पर्धा-व्यवस्थापक सहमत असतीलच असे नाही. मीमराठी.नेट येथे प्रसिद्ध करण्यात आलेल्या स्पर्धा सूचनेच्या धाग्यावरील मसुदा अंतिम मानण्यात येईल.

प्रवेशिका सादर करण्याची पद्धत.

१. लेखन स्पर्धा खुली असण्याच्या काळात मीमराठी.नेट इथे प्रकाशित करावे लागेल.

२. यासाठी लेखकाला मीमराठी.नेट चे सभासदत्व घेणे आवश्यक आहे. १८ वर्षे पूर्ण केलेल्या कोणाही व्यक्तीला मीमराठी.नेट चे सभासदत्व विनामूल्य होता येते.

३. स्पर्धेच्या कालावधीत आपण प्रकाशित केलेले साहित्य स्पर्धेतील प्रवेशिका म्हणून गणले जावे यासाठी, व्यक्तीगत माहिती admin@mimarathi.net आयडीवर पाठवणे आवश्यक आहे. अन्यथा प्रकाशित साहित्य हे प्रवेशिका म्हणून गृहित धरले जाणार नाही. प्रवेशिका म्हणून सादर करावयाचे असलेल्या लेखनाचा मीमराठीवरील स्पर्धेतील धाग्याचा दुवा/ लिंक , संपर्क क्र., विरोप पत्ता (ई-मेल), ब्लॉग पत्ता (असल्यास) व भारतातील पत्ता देणे बंधनकारक आहे.

४. सदर स्पर्धा मीमराठी.नेट चे मालक व कुटुंबियाव्यतिरिक्त इतर सर्वांसाठी खुली आहे.

५. स्पर्धेसाठी कोणतेही प्रवेश मूल्य नाही, ती सर्वांसाठी खुली आहे.

६ एखादी प्रवेशिका स्वीकारण्याचा वा नाकारण्याचा हक्क मीमराठी.नेट राखून ठेवत आहे.

७. अपेक्षेहून अधिक प्रवेशिका आल्यास अंतिम तारखेआधीच प्रवेशिका घेणे थांबवण्याचा हक्क मीमराठी.नेट राखून ठेवत आहे.

८. निकालाबाबत मीमराठी.नेट ने नियुक्त केलेले पर्यवेक्षक व परीक्षक यांचा निर्णय अंतिम राहील. यासंबंधी कोणतेही खुलासे देण्यास वा पत्रव्यवहार करण्यास मीमराठी.नेट बांधील नाहीत याची कृपया नोंद घ्यावी.
______

स्पर्धेसाठी लेखन करण्यासाठी मदत :

डाव्या बाजूला असलेल्या मार्गदर्शकातून लेखन करा येथे टिचकी मारा.
व तेथे असलेला “कविता स्पर्धा २०११” ह्या विभागामध्ये आपले लेखन प्रकाशित करा.

हा धागा वाचूनच प्रवेशिका पाठवाव्यात ही विनंती.
कविता स्पर्धा २०११ मध्ये भाग घेण्यासाठी येथे क्लिक करा…


व्यवस्थापक,

मी मराठी.नेट

http://www.mimarathi.net/node/5631

Advertisements

बंद मंदिरातील धर्म.. – भाग २

त्यांना २००१ मध्येच त्याच आश्रम मध्ये प्रवेश घेण्यासाठी मला स्वतःला पुरावे व वाद घालावा लागला होता व त्यांना स्वतः त्यात मध्यस्थी करावी लागली होती ह्याची आठवण करुन दिली व त्यांना विचारले की ” टिशर्ट व जिन्स घातली म्हणजे धर्म कसा बाटतो ह्याचे विष्लेशन करा कृपा करुन.” हॅ हॅ हॅ ठरले होते संध्येचे व ध्यानाचे कारण देऊन माझी बोळवणी करण्यात आली.

मागील भाग

***

या अनुभवानंतर देखील मी वेळोवेळी अनेकांशी चर्चा केली, जमेल तसे धर्म म्हणजे नक्की काय हे समजून घेण्याचा प्रयत्न केला, अजून ही करतो आहे. आध्यात्मिक मार्गावर चालणे हे उद्दिष्ट नाही आहे, ना आधी होते. परंतू माहिती करून घेणे महत्त्वाचे आहे हे समजते.

हे केले की धर्म नष्ट होतो, ते केले की धर्म नष्ट होतो, अरे जो हजारो वर्षापासून चालत आला आहे, तो माझ्यासारख्या सामान्य माणसाच्या चूकीमुळे (?) कसा काय नष्ट होऊ शकतो ? याचा अर्थ धर्मापेक्षा मानव श्रेष्ठ आहे मग, व मानव श्रेष्ठ आहे तर धर्माने कालानुसार बदलणे देखील शिकले पाहिजे,कारण मानव बदला आहे, बदलण्याची गती अफाट आहे व तो धर्म अजून ही शेकडो वर्ष मागेच आहे.

राजस्थानमध्ये एकेजागी (कोटा जवळ एक गाव आहे, नाव आठवत नाही आहे.) असेच फिरता फिरता पोहचलो होतो, तेथे एक साधू मंडल ( ज्यांच्याकडे स्थायी स्वरुपात संपत्ती असते, आश्रम, गोधन इत्यादी) भेटले, अनेक उच्चशिक्षित सामान्य जीवन सोडून आध्यात्मिक मार्ग पकडलेले येथे दिसले, भेटले. चर्चेला सुरवात माझ्या बर्मोडा टाईप जीन्सच्या पॅटमुळे झाली. बाईक वर प्रवास करताना मला अश्याच प्रकारच्या पँट सुखकर वाटतात म्हणून मी वापरतो.

एक साधू म्हणाले की संकृतीचा नाश होत आहे, धर्म अधर्माकडे वाहत चला आहे.
मी प्रतिप्रश्न केला कसा ? नाश होत आहे म्हणजे काय होत आहे ?
माझ्याकडे पाहत तो म्हणाला, भोगवाद व चंगळवाद वाढला आहे, काय कपडे घालावेत, कसे वागावे, धर्माची, धार्मिक नियमांची अवेहलना करणे इत्यादी प्रकारामुळे.
जर मला हे कपडे ( टिशर्ट/जीन्स/अर्धी पँट) जर वापरण्यायोग्य व माझ्या शारिरिक हलचालींना सुखकर असे आहेत तर यात चंगळवाद अथवा भोगवाद कोठून आला ? जर मला समोर असलेल्या मंदिरातील मुर्तीवर विश्वास ठेवण्यापेक्षा माझ्या श्रध्देवर अथवा माझ्या स्वतःच्या “मी” वर जास्त विश्वास असेल तर संकृती कशी काय नष्ट होते ?

दुसरा साधू, हेच म्हणतो आहे मी, तुम्ही तरूण, भोगवादाची चटक लागली की लगेच पश्चिमेकडील देशांच्या सर्व पध्दतीचे अनुकरण करू लागता, व हळूहळू स्वतःला नास्तिक म्हणवणे तुम्हाला गर्वाचे वाटते, संस्कार व इतर गोष्टी तुम्हाला अडचणीच्या वाटतात, जान्हवे वापरणे अपमानास्पद वाटते, कपाळावर टिळा लावला म्हणजे आपण बावळट दिसू असे वाटते.

मी, पश्चिमेकडून आलेल्या प्रत्येक गोष्टी तुम्हाला भोगवाद का वाटतात ? टिळा लावणे, अथवा गंध लावण्यामागे एक शास्त्रिय कारण होते व आहे, हेच अनेकाना माहिती नाही हा त्यांचा दोष नाही आहे, तुमच्या सारख्या व्यक्तीचा आहे ज्यांनी धर्माची ध्वजा आपल्या खांद्यावर उचलली आहे, म्हणजेच जेव्हा एकदा पंडित, साधू माझ्या कपाळावर टिळा लावत असेल व त्याला जर मी विचारले की का लावायचे ? तर त्याच्या कडे उत्तर नसते लगेच तो धर्म बुडला अथवा बुडवला अशी आरोळी ठोकतो व शिव्याशाप देऊन माझ्याकडे विचित्र नजरेने पाहतो.
मला अजून ही माहिती नाही आहे की टिळा का लावावा, कोठेतरी वाचनात आले होते की शरिराचा केंद्र बिंदु दोन भुवयाच्या मध्ये समजला जातो (योगसाधनेत शक्यतो) म्हणून. राहिली गोष्ट जान्हवे बाळगण्याची तर त्याच्या मागचे कारण मला माहिती नाही, आपण जान्हवे का वापरावे हा प्रश्न ज्या क्षणी मनात आला त्याच क्षणी मी ते जान्हवे काढून नदीत सोडले.

माझे प्रश्न बालबोध असतील, कोणाला बावळट वाटतील, कोणाला मुद्दाम कोंडीत पकडण्यासाठी केलेला बनाव वाटेल, पण येत आहेत प्रश्न तर उत्तरे शोधणे गरजेचे. तुम्ही गीतेतील श्लोक सांगता व म्हणता की कृष्णाने असे सांगीतले होते धर्म म्हणजे मी, सत्य म्हणजे मी, हे विश्व म्हणजे मी व सर्व प्राणीमात्र म्हणजेच मी, मीच कर्ता, मीच निर्माता व मीच नष्ट करणारा, जर हे सगळे बरोबर आहे तर मग जाती व्यवस्था का आली ? त्याच कृष्णाच्या मंदिरात प्रवेशाची अनेकांना का परवानगी नसते, जगन्नाथ पुरीचेच उदाहरण घ्या. अजून ही अडथळा होतोच की, नावा आडून जात विचारण्याचा प्रयत्न होतोच की.

धर्म आम्ही संभाळतो म्हणणार्‍या लोकांची मानसिकता अजून ही समजत नाही मला, आडवळणावर असलेल्या मंदिरात एखादा भटक्या गेला, पाण्यासाठी तर त्याला पाणी न देता तुम्ही आधी नाव विचारता, मग अपेक्षित नाव नाही आले की ठेवणीतला तांब्या, पेला काढून त्यातून पाणी देता व म्हणतात आमचा धर्म सर्वसमभावाची शिक्षा जगाला देतो. अरे आपल्याच देशातील, आपल्याच धर्मातील दुसरा पंथ असलेल्या माणसाला तुम्ही साधं पाणी वेगळ्या भांड्यातून देता, बाहेरून आलेल्या लोकांना तुम्ही काय पाणी पाजणार.

मानसिकता, आम्ही उच्च ते नीच! आम्ही सवर्ण ते पिच्छडे, हे देशात सर्वत्र चालू आहे, फक्त आजकाल त्याच्या बातम्या होत नाहीत, आपले एक भावी पंतप्रधान, देशाचे युवा आयडिअल, दलिताच्या घरी जेवायला गेले होते ही पहिल्या पानावर झळकण्यासारखी बातमी होते यातच सर्व काही आले ना, की अजून भेदभाव कोणाच्याच मनातून गेला नाही आहे, शक्यतो त्यांचे जेवण देखील त्यांच्या आजोबा/पणजोबा सारखे बाहेरून मागवले गेले असेल व त्यांनी झोपडीत बसून खल्ले असेल. हा प्रश्न राजकीय नाही आहे, हा धार्मिक देखील नाही आहे, हा सामाजिक प्रश्न आहे.

धर्म म्हणजे फक्त अवडंबर माजवणे एवढेच राहिले आहे का ?
जैन समाजात वर्षाला अनेक पंपकल्याण पुजा होतात, शेकडो, लाखो रुपये घेऊन पुजेचे, हत्तीवर बसण्याचे, कलश वाहण्याचे मान वाटले (विकले) जातात पण पुजा संपल्यावर त्या पैश्याचे काय होते ? जैन धर्माच्या प्रसारासाठी खर्च केले एवढं एकच उत्तर! व प्रसार काय तर सिमेंटची मंदिरे बांधली, मागील भागात मी लिहल्या प्रमाणे ज्यांनी मोक्षासाठी राजमहल सोडले, समाज सोडला त्यांना उचलून आपण परत शहरामध्ये सिमेंटच्या एका चार बाय चारच्या रुम मध्ये बसवला, किती मोठा विरोधाभास !

एका ही साधूला मुनीला या प्रश्नाचे उत्तर देता येऊ नये? जैन धर्माची संकल्पना व जो आधार होता ती अहिंसा होती व आहे, चुकून ही हिंसा होऊ नये म्हणून जपणारे हा का विचार करत नाहीत की आपण मंदिराच्या पायेसाठी जमीन खणतो, डोंगर फोडून, दगड, माती, सिमेंट घेऊन येतो, तेथील निसर्गाची आपण हत्त्या करत नाही आहोत का ? अजाणतेपणे तरी का होईना ? व अजाणतेपणे देखील हत्या होऊ नये म्हणून हजार नियम तयार करून घेतले आहेत मग हे नियम करताना या गोष्टीचा का विचार केला नाही ? व फक्त मोठमोठी मंदिरे बांधली म्हणजेच धर्माचा प्रसार होतो हे बालिश उत्तर आहे.

शेकडो पोथ्या, ग्रंथ, हस्तलिखिते वाळवी खात तुमच्या तिजोरीत बंद आहेत, मंदिराच्या कपाटात आहेत त्यांना बाहेर काढा, ते सर्व सामान्य लोकाच्या आवाक्यात येईल असे काही तरी प्रयत्न करा, धर्माचा प्रसार विचारामुळे व विचाराच्या उपयुक्तेमुळे होईल, शेकडो फुट उंच मुर्ती उभी केली अथवा १००८ मंदिरे उभारण्याचा संकल्प तडिस नेला म्हणून होणार नाही. जी शाळा, कॉलेजे, हॉस्पिटल्स उभी केली आहेत ती सर्वांसाठी उघडी करा, आपल्या जातीचा, धर्माचा आहे म्हणून आधी तो असे न होता गरजू कोण आहे हे ओळखून प्रवेश देण्याची पध्दत वापरा अश्याने समाजाचे भले होईल व धर्माचे देखील.

अपवाद सगळीकडेच आहेत, नाही असे नाही पण भारतभ्रमण करताना जे नजरे समोर येत आहे ते निश्चितच कुठल्याही धर्मासाठी चांगले नाही आहे हे मात्र खरं. अनेक धर्माचे पंथाचे आपापले नियम आहेत, काही बंधने आहेत मान्य पण मानवतेचे देखील काही नियम आहेत, ते जेव्हा हे धर्माचे ध्वजवाहक समजून घेतील, धर्माला, देवाला मंदिरातून बाहेर काढून सर्वसामान्यापर्यंत घेऊन येतील तो खरा सुदिन.

**

एक गझल येथे देण्याचा मोह आवरत नाही आहे…

मैं ढूँढता हूँ जिसे वो जहाँ नहीं मिलता
नई ज़मीं नया आसमाँ नहीं मिलता

नई ज़मीं नया आसमाँ भी मिल जाये
नये बशर का कहीं कुछ निशाँ नहीं मिलता

वो तेग़ मिल गई जिस से हुआ है क़त्ल मेरा
किसी के हाथ का उस पर निशाँ नहीं मिलता

वो मेरा गाँव है वो मेरे गाँव के चूल्हे
कि जिन में शोले तो शोले धुआँ नहीं मिलता

जो इक ख़ुदा नहीं मिलता तो इतना मातम क्यूँ
यहाँ तो कोई मेरा हमज़बाँ नहीं मिलता

खड़ा हूँ कब से मैं चेहरों के एक जंगल में
तुम्हारे चेहरे का कुछ भी यहाँ नहीं मिलता

– कैफ़ी आज़मी

 

http://www.mimarathi.net/node/5596

गिधाडं

अनेकांचा जन्म गेला..
संभाळ रे विठ्ठला.
उरते राख नेहमी तप्त
का विसरतात हे भूतकाळ
आहे जीवन मातीमोल
गरुडाची झेप घेता घेता..
विसरले पंख आपले
यांचे कसे बदलते रुप
गिधाड होऊन लचके तोड ती
मृत शरीराचे घनघोर…
अनेकांचा जन्म गेला..
तरी न बुद्धी आली ना
ना गवसले थोडे मांस..

गणराज रंगि नाचतो, नाचतो…………

देव मानावा अशी माणसं, देवानं पृथ्वीवर पाठवणे कधीच बंद केले आहे, युग-युग गेले, कोणी नाही आला, हाताच्या छापाला कंटाळलेली, संघटीत गुन्हेगारीला व मंदिर-मसजिद मध्ये पोळलेली जनता, एक प्रकारे वैतागलेली जनता. काहीतरी वेगळी नशा हवी होती, या सगळ्या व्यापातून, या सगळ्या कटकटीतून दूर जाण्यासाठी. त्याच वेळी देव देवदुतासारखा धावला व जनतेला देव सापडला, खराखुरा हसत-बोलत खेळत असलेला देव… !

१९८९ ला कसोटी मध्ये, बलाढ्य अश्या पाकिस्तान समोर १६ वर्षाचे एक पोरं उभ होते, जेमतेम १५ धावा करून बाहेर आला, पण त्याच टिमबरोबर दुसर्‍या कसोटीमध्ये त्यांने अर्धशतकी धावा करून आपली हलकीशी चुणूक दाखवली, देवलोकांचे असेच असते, सर्वांची सुरवात संकटातूनच होते, आपला तो कृष्ण बघा, जन्माच्या आधीपासून संकटात..पण पाऊले हळूहळू टाकत गेला अजून ही जनमनसावर राज्य करत आहेच ना, हजारो वर्ष झाली तरी. तर हा आमचा नवा देव, समजले असेलच, तरी ही सांगतो.. सचिन रमेश तेंडुलकर, जगासाठी. आमच्या साठी, सच्या, सचीन.. तेंडल्या !!! बस्स ! दुसरे नाव नाही गरजेचे.

वासिम अक्रम, इम्रान खान, अब्दुल कादिर व नवखा वकार युनूस यांच्या समोर क्रिकेट जिवनाची सुरवात वयाच्या १६ व्या वर्षी करणे म्हणजे मजाक नाही महाराज, त्यासाठी दैवी काहीतरी हवे तुमच्याकडे… जेव्हा आम्हाला क्रिकेट म्हणजे काय हे समजले तो पर्यंत केसं पांढरी होण्याची वेळ आली होती अनेकांची, तेव्हा त्याच्या रक्तात क्रिकेट खेळत होतं.. तुम्ही कुठल्या जगप्रसिध्द, महान खेळाडूचा अगदी चड्डी न घालता येण्याच्या वयापासून हातात क्रिकेटची बॅट देऊन, हसमुख पोझ दिलेला फोटो पाहिला आहे.. सांगा बरं ? नसेल आठवतं ! कसं आठवणार दुसरा कोणी नाहीच आहे सच्या सोडून..

ज्याच्या रक्तात क्रिकेट आहे, ज्याचे बालपण क्रिकेट खेळण्याची स्वप्ने पाहत गेले, तो सोडून दुसरा कोण उचलणार भारतीय क्रिकेट संघाचा गोवर्धन ? कृष्णानं तर करंगळीवर पेलवलं काही दिवस.. यांने तर आपल्या बॅटवर गेली २१ वर्ष पेलून धरलं आहे व अजून धरून उभाच आहे हा विक्रमादित्य !! देव नाहीतर हा कोण आहे सांगा पाहू ?

९८ शतके, हा हसण्याचा अथवा ९ व ८ हा आकडा लागोपाठ लिहण्याएवढा सोपा खेळ नाही राज्या, एकाग्रता, जिद्द, रक्तबंबाळ होऊन ही, फक्त खेळण्याची जबरदस्त इच्छा शक्ती, व त्यापेक्षा जास्त तेथे सच्या लागतो… मग कुठे कोणाच्या नावापुढे ९८ शतक !! असे लिहले जाईल… हे करणारा शतकात एखादाचं !! तुम्ही नियम बदला, पध्दत बदला, मैदाने बदला काही फरक नाही पडणार जेव्हा देव उभा असेल पीच वर तेथे बाकीच्या गोष्टींची काय मोजदाद ?

एक चांगला माणूस, एक चांगला कुटुंबवत्सल गृहस्थ व खेळावर जिवापाड प्रेम करणारा खेळाडू, ही तीन रुपे, सगळ्यांना संभाळणे जमतेच असे नाही. पण देव काही करू शकतो… काही संभाळू शकतो.

जगात सर्वात जास्त धावा असलेला खेळाडू, एका वर्षात सर्वात जास्त धावा, जगात सर्वात जास्त धावा असलेला एकमेव खेळाडू, जगात सर्वात जास्त शतके, जगात सर्वात जास्त वेळा ९० ते ९९ दरम्यान ऑट झालेला खेळाडू.. जगात एकदिवसीय सामन्यात २०० धावा करणारा एकमेव.. किती एकमेव उदाहरणे देऊ ? असे सगळे रेकॉर्ड देवाच्याच नावाने असतात…

देवाच्या सगळ्या शतकांची माहिती व इतर काही गोष्टी येथे देणार आहे.. हाच धागा अद्यावत होत राहिलं, देव पुराण सांगण्यास आज शब्द कमी पडत आहेत साहेब Sad

पुन्हा एकदा या धाग्यावर लवकर या, अपडेट्स लवकरच असतील…. देवाचे शतकाचे शतक झाले की लगेच !!

मैं और मेरा लॅप्पी. अक्सर बाते करते है…. – डायरीची पानं

कधी तरी, मार्च २००६

अनेक दिवस घ्यावे घ्यावे असे मनात होते, एकदा हुर्रे करून आज घ्यायचाच असे ठरवून मार्केट मध्ये पाऊल टाकले. एक छानसा इटुकला-पिटुकला पण सर्व काही सोय असलेला विझार्ड निवडा, मागे पुढे न बघता पेमेंट केलं ! चांगला आहे पासून अरे दणकट आहे इत्यादी कौतुकाची फुलं त्यावर पडत गेली व माझा प्रेम त्याच्यावर वाढत गेलं !

जून २००६
घरातला पीसी मागे मागे करत कधी स्टोर रुम मध्ये जाऊन पोहचला त्याला देखील कळाले नाही, एवढे माझे जिवन लॅपटॉपमय झाले होते. चोबिस घंटे आप के साथ, टाईप त्याची व माझी जोडी जमली. झोपता ना शेजारी, जेवताना शेजारी, ऑफिसमध्ये पीसी शेजारी.. लोकांनी फक्त लॅपटॉप मॅन एवढेच म्हणायचे बाकी ठेवलं होतं… असा हा माझा लॅपटॉप व त्यांचे नाव लॅप्पी !!

जानेवारी २००७

तर हा लॅप्पी आधी पासूनच हुषार, मी सांगितले सर्व काम फटाफटा करायचा, मी कधी कधी रागवायचो पण तेवढंच प्रेमानं… एका मैत्रीणीला डेटवर घेऊन गेलो होतो, तर तेथे हा माझ्यासंगे, बेचारीने रागारागात सगळा राग त्या लॅप्पीवर काढला, दिला ढकलून तीने टेबलावरून खाली… बेच्चारा उं की चू म्हणाला नाही, मी वेड्या सारखा वेगाने त्याला उचलला व प्रेमाने जवळ घेऊन वर खाली पाहीले, काही लागले तर नाही ना ? अतीविचित्र राग आला होता, मी जंजीर मधील अमिताबच्या नजरेत जेवढी आग होती त्यापेक्षा डब्बल शोले डोळ्यात भरून तीच्याकडे पाहीले…. झालं…. पहिलीच डेट, तीच शेवटची ठरली !

तर हा असा हा लॅप्पी, आपला जीव की प्राण.. शहाण्यासारखा वागतो म्हणून आवडतो. पण कधी कधी मी रुद्रावतार मध्ये असतो तेव्हा ( आय मीन सटकलेला असतो तेव्हा…) सगळा राग याच्यावर निघतो….. गाडी गाडी खेळत याला अनेकदा भिरकावून दिला आहे फरशीवर… मार तर कितीदा खल्ला हे त्यालाच आठवत नसेल… पण एक वाईट दिवस तो विसरला नव्हता…

१७ मार्च २००७

वर्ल्डकपची मॅच.. भारत विरुध्द बांगलादेश… ! धडाधड विकेट पडत गेल्या, दादा एकटाच किल्ला लढवत होता.. व १९१ ला टिम गादर ! ओके होता है… असे म्हणत मी लॅपटॉपकडे दुर्लक्ष करून पुर्ण लक्ष टिव्हीवर अर्जून नजरेने ठेवले… एक डाऊन नंतर बांग्लाची मॅच सावरून धरणा-या जोडी मुळे, लॅपटॉप वर भारत हरणार.. हरणारच.. व शिव्यांचा पाऊस.. असे मॅसेज येऊ लागले… तरी मी मूग + इतर काही द्रव्य, अद्रव्य, खाद्य- अखाद्य ( जैनांनी खाऊ नयेत असे) गिळून गप्प शहाण्यासारखा मॅच पाहत होतो.. पण शेवटी कडेलोट झाला !!!!
मायला, बांगलादेशने भारताला वर्ल्डकप बाहेर भिरकावला……………… नहीं……. कसं कसं होऊ शकते………. भगवान……… असे मी ओरडावे म्हणत होतो.. तेच एक काळतोंड मित्राचा मँसेज आला… बघ म्हणालो होतो कि नाय.. हॅ हॅ हॅ…. त्याच्या ७२ खानदानाचा उध्दार करून… त्याला स्वर्गातून नरकात पाठवून… जीव थोडा फार शांत झाला होता.. तोच.. टिव्हीवर परत परत क्षणचित्रे दाखवणे चालू झाले.. धडाधड पडणा-या विकेट्स… व हताश पब्लिक……… परत राग उफाळून आला व पहिला झटका बसला तो माझ्या प्राण प्रिय लॅपीला…
ढ्यॅम्म्म्म्म्म्म !!!! आडवा.. एकदम त्रिफळाचीत. दांडी गुल.. टुक टुक करून एक दोनदा स्क्रिन उघडझाप झाली व ढेर…. !!
मेला तर मेला… भारत मॅच हरलीच कशी……… या रागात.. आम्ही…. !!!

१८ मार्च २००७

दुस-या दिवशी डोळे उघडले, तर लॅप्पीचे डोळे काळेच… Sad
जीव घाबुरा घाबुरा झाला.. पळत पळत आय सी यू मध्ये घेऊन गेलो……….. आपल्या हार्डवेअर रुम मध्ये, दोन पावलावर असलेला स्क्रु-ड्रायव्हर सेट घेऊन आलो, ऑपरेशन !! ती धडधड… ते थरथर कापत असलेले पैशाचे पॅकेट… व थरथरता हात… (हँग ओव्हर मुळे) कसा-बसा त्याला उघडला… त्याची सगळी हाडे त्यांची जागच्या जागी आहेत का पाहिले… थोडेफार फस्ट रिलिफ अ‍ॅक्शन कार्यक्रम राबवला.. पण डोळे काय त्याचे उघडले नाहीत…. शेवटी शॉक ट्रिटमेंट द्यावी या विचारावर आलो व काळजावर सिंहगड ठेऊन मी बॅटरी काढली व…..व…….. क्या बात !! फटाक करून डोळे उघडले.. माझ्या बच्चाने !! म्य्य्य्य्य्यूऊऊउह्ह्ह्ह्ह्ह्ह्हाआआअ !! चालू झाला… आय लव्ह माय बेबी wink फक्त एक अडचण होती आता तो कधीच बॅटरीवर चालू शकणार नव्हता…..

कधीतरी मध्येच २००७ / २००८

माझ्यामुळे त्याच्यावर अपंगत्व आले ही सल मला नेहमी बोचत राहिली… मी सर्वार्थाने प्रयत्न करत होतो की त्याची असल्ली आय.. आय मीन्स… आई.. शोधावी व त्याच्याकडून डोनेट नाही तर.. मायला चार पैका खर्च करून बॅटरी घ्यावी… पण… मार्केटच्या वादळात ती कुठे हरवली देवाकं ठावं ! आय वीना पोरकं पोरं.. त्यात मी असला… कसे संभाळले मलाच ठावं ! तरी देशाच्या कानाकोपर्‍यात माहिती देऊन ठेवली होतीच.. की एक बॅटरी द्या रे कोणी तरी.. एक बॅटरी… देव तुमचे भले करेल… !! पण २००८ उजाडून संपत आलं… तरी बॅटरीचा काय बी पत्ता लागला नाय…. जो पर्यंत वीज आहे तो पर्यंत नीट चालायचा.. पण वीज गेली की पटकन डोळे मिटायचा ते परत वीज येऊ पर्यंत.. Sad

२२ डिसेंबर २००८

पण पठ्याने माझी साथ नाही सोडली, एकापेक्षा एक वादळ येऊन गेली, घर जाऊन एक बेडरुम सेटवर आलो.. बेड जाऊन शेअर रुम मध्ये आलो तरी बी पठठ्या बरोबरचं.. जेवढी वादळी मी सहन केली तेवढीच त्यानं देखील. अगदी वाईटाच्या क्षणाला देखील तुम्हाला सोडून जात नाही त्याला मित्र म्हणावा असे आपले जय-विरू पासून रामदेवबाबा पर्यंत सगळे फक्त सांगतात… पण हा खरचं असा आहे… माझा लॅप्प्पी…..

३० डिसेंबर २००९

ती काळरात्र…. मी कसा विसरू.. ( आठवत काय नाय ही गोष्ट वेगळी) जीपनं मला उडवला, माझ्या पाठीशी बांधलेलं माझं पोरं… माझा लॅप्पी.. देखील माझ्या बरोबर उडला… ( त्याच्या आधी त्याने विमानातून प्रवास अनेकदा केला.. होता.. पण असा पहिल्यांदाच..) दोघे आदळलो….. माझी हाडे जशी दुरावली माझ्या पासून तशी त्यांची दुरावली… काही तुटली, काही फुटली…. पण ऑपरेशन झाल्यावर व शुध्दीत आल्यावर मला सर्वात आधी आठवलं कोण असेल………… विचार करा. विचार करा…. प्लिज……… माझा लॅप्पी….. हे माझे नववर्षाच्या सुरवातीला प्रथम शब्द होते…. हाडं तुटलेली पाहून आई पण दचकली नाही एवढ्या बाकीच्या नर्स ( सुंदर होत्या) + डॉक्टर + इतर दचकले… ! चालायचेच आमचे अमर’प्रेम त्यांना कसे कळणार……….. !

२ जानेवारी २०१०

डावाकोपरा तुटलेला…. वरचे सुंदर पॅनलचा चांगला ४ इंचाचा टवका उडालेला…. स्क्रिनचा उजव कोपरा किंचित वाकलेला…. चालू होईल की नाही अशी धाकधुक मनात होती….. पण मनातील धाकधूक मनातच राहिली…. धक धक करने लगा…. म्हणत.. मी पॉवर प्लग करताच माझा लॅप्पी चालू झाला…….. व हॉस्पिटल मधील दिवस कसे काढावे या चिंतेवर त्यांने मस्त पैकी स्माईल दिले…. हास्य त्या नंतरच्या माझ्या बेड रेस्टच्या टायमाला त्यानं जी साथ दिली ती नाय विसरू शकत… आज हे तुम्ही मीमवर वाचत आहात ना.. त्याला देखील ९९% तो कारणीभूत आहे… त्यानं साथ दिली म्हणून नवीन नवीन सोय, बदल मी मीमवर बेडवर असून पण दिल्या…. हा देवानं दिलेला मला गिफ्ट आहे…. याच्यामुळेच माझे कित्येक दिवसरात्र… सुखात गेले ते मला माहिती आहेत…

१४ मार्च २०१०
दिवस बदलत असतात…. या दिवसी मायनं जवळ घेऊन लै रडलो राव, काय हे नका ईचारू…. नाय मारला मी पॅप्पीला… पण कोणीतरी.. मलाच रडवून गेला होता… माझं दुखं लॅप्पीने लैच मनावर घेतलं की काय माहित.. लै शहाण्यासारखा वागू लागला…. कधीच बंद पडला नाही, दिवसरात्र चालू असे… पण कधी ओव्हर टाईम मागीतला नाही… माझा त्रागा.. माझी ओढताना माझ्या पायाच्या दुखण्यासारखीच वाढू लागली… व त्याचा त्रास देखील…

२० मे २०१०…

लॅप्पीला भिंतीवर भिरकावून… २ आठवडे झाले होते…..आता डावा कोपरा दुमडला होता… व डिव्हिडी ट्रेची पॅल्स्टिक कॅप तुटली होती…. त्याच्या पाठीवर अगणित ओरखाडे उठले होते….. काळी भोरं पाठं… त्याची…. ओरखाड्यामुळे ब्लॅक & व्हाईट दिसत होती… तरी चालू होता… माझ्यासाठी…. पुन्हा जवळ घेऊन रडलो… अनेक सुख-दुखाचा साथी आहे माझा हा.. त्याने तेवढेच आनंदाचे दिवस पाहीले आहेत व तेवढेच दुखाचे…. जेवढे मी पाहिले…..

२८ फ्रेबुवारी २०११

जिवापाड प्रेम करणारे हे ना ते सांगून कधी फिरले त्याचे दुखः माझा हा लॅप्पी व मी सोडून कोणी समजून घेतलेच नाही, काय नाही दिलं यानं मला ? अनेक मित्र… अनेक दोस्त… अनेक कहाण्या…. अनेक लेख…. अनेक चित्रे… व अनेक अमोल क्षण.. यांने खरचं काही वर्ष मला संभाळले आहे…… आय लव्ह यू लॅप्पी !!!

माझा लॅप्पी आहे हा….. माझं पिल्लू आहे हे…. !
मध्येच अनेकांनी सूचवले देऊन टाक.. दुसरा घे…. आपल्या पोराला कोणी असं देतं का ? राहील घरी असाच… जसा आहे तसाच.. मला जड नाही हा…… जसे इतर सोडून गेले तसे हा जाणार नाही.. याची खात्री आहे… अनेक क्षण याच्या बरोबर जुडलेले आहेत… वाईट चांगले… त्याला ही माझा कधी कधी राग येतो नाही असे नाही, पण तो क्षणीकच….. बापापुढे.. पोरगं किती धावणारं wink पण तरी ही खरचं… आय लव्ह माय बच्चा !!!

*
असेच… आठवलं म्हणून……

भटकता भटकता….. रायगडावर मला एकाने विचारले होते… अरे लॅपटॉप का घेऊन भटकत आहेस…. येथे नेटवर्क थोडीच आहे… त्याला नकळत दिलेले उत्तर “माझ्या लॅप्पीला पण राजगड पहायचा आहे”

*
इतके सोसून, मला सहन करून, कसा आहे तसा.. चांगला वाईट… खडूस.. रागीट… प्रेमळ… जसा आहे तसा…. माझा लॅप्पी मला सहन करत आहे ना ……अजून, माझा बच्चा आज ही माझ्या बरोबर.. आहे ! इतके सोसून कोणी आपल्याला सोडून जातं का ? हो जातात.. पण ती माणसं असतात…..

आपण राष्ट्रगीताची अवहेलना सहन करणार आहोत काय?

स्वातंत्र्यापुर्वीचा काळ ! साधारण १९१० ते पुढचा…..

सगळ्या भारतभर स्वातंत्र्याचे वारे सुरू झाले होते. मवाळ आणि जहाल असे दोन्ही पक्ष आपापल्या पद्धतीने ब्रिटीश सरकारचा विरोध करत होते. ब्रिटीश सत्ता उलटून लावायचा प्रयत्न करत होते. ब्रिटीश सरकार मात्र दोन्ही चळवळी अतिशय निर्दयतेने मोडून काढत होते. गांधीजींचे सत्याग्रह आणि क्रांतीकारकांच्या जहाल कारवाया यांना अजिबात दाद न देणारे ब्रिटीश सरकार त्या काळात फ़क्त दोन शब्दांना घाबरत होते असे म्हटले तर अतिषयोक्ती वाटेल कदाचित पण ती सत्य परिस्थिती आहे….

“वंदे मातरम…!”

हे दोन शब्द उच्चारायला देखील बंदी होती. शिरीषकुमार, वीणाकुमारी सारख्या क्रांतीकारकांना केवळ ’वंदे मातरम” चा जयघोष केला या कारणापायी ब्रिटीशांच्या रोषाचे धनी व्हायला लागले होते. शिरीषकुमारला तर आपले प्राण गमवावे लागले. असे काय होते त्या दोन शब्दात? क्रांतीकारकांना, सत्याग्रहींना दाद न देणार्‍या ब्रिटीशांचा थरकाप उडावा अशी कुठली शक्ती होती त्या शब्दात? आ. बंकीमचंद्र चट्टोपाध्याय यांनी १९७६ ते १९८२ च्या दरम्यान लिहीलेले हे गीत त्यांच्या १९८२ साली प्रसिद्ध झालेल्या “आनंदमठ” या कादंबरीत समाविष्ट केलेले होते. पुढे त्यांचा भारताचे राष्ट्रीय गीत म्हणुनही विचार करण्यात आला होता. १८९६ मध्ये कलकत्ता येथे झालेल्या राष्ट्रीय काँग्रेसच्या अधिवेशनात आचार्य रविंद्रनाथ टागोर यांनी सर्व प्रथम हे गीत गायले. त्या काळात वंदे मातरम हा शब्द क्रांतीकारकांसाठी, देशभक्तांसाठी परवलीचा शब्द बनला होता. ब्रिटीशांनी “वंदे मातरम” या शब्दांचा इतका धसका घेतला होता की सार्वजनिक जागी त्याचा उच्चार करण्यावरदेखील बंदी घालण्यात आली होती. १९०७ साली जर्मनीमध्ये स्टुटगार्ड येथे मादाम भिकाजी कामा यांनी सादर केलेल्या भारताच्या पहिल्या ध्वजात त्यांनी ‘वंदे मातरम’ या शब्दांचा वापर केला होता.

मादाम कामा यांनी तयार केलेला पहिला भारतीय ध्वज

या गाण्याच्या पहिल्या कडव्याला भारतीय संविधानाने “राष्ट्रगीता”चा दर्जा दिलेला आहे.

असं नक्की काय होतं ‘वंदे मातरम’ या गीतात… ज्याने अर्ध्या जगावर राज्य करणार्या ब्रिटीश सत्तेचा थरकाप उडवला होता !

स्व. बंकीमचंद्र चट्टोपाध्याय यांनी संस्कृत आणि बंगाली अशा भाषांमध्ये मिळुन लिहीलेले मुळ वंदे मातरम….

वन्दे मातरम्
वन्दे मातरम्
सुजलाम् सुफलाम् मलयजशीतलाम्
सस्यश्यामलाम् मातरम्।

शुभ्रज्योत्स्नापुलकितयामिनीम्
फुल्लकुसुमितद्रुमदलशोभिनीम्
सुहासिनीम् सुमधुर भाषिणीम्
सुखदाम् वरदाम् मातरम् ॥ १ ॥
वन्दे मातरम् ।

कोटि – कोटि – कण्ठ कल – कल – निनाद – कराले,
कोटि – कोटि – भुजैर्धृत – खरकरवाले,
अबला केन मा एत बले।
बहुबलधारिणीम् नमामि तारिणीम्
रिपुदलवारिणीम् मातरम् ॥ २ ॥
वन्दे मातरम् ।

तुमि विद्या, तुमि धर्म
तुमि हृदि, तुमि मर्म
त्वं हि प्राणाः शरीरे
बाहुते तुमि मा शक्ति,
हृदये तुमि मा भक्ति,
तोमारइ प्रतिमा गडि मन्दिरे-मन्दिरे ॥ ३ ॥
मातरम् वन्दे मातरम् ।

त्वम् हि दुर्गा दशप्रहरणधारिणी
कमला कमलदलविहारिणी
वाणी विद्यादायिनी,
नमामि त्वाम् नमामि कमलाम्
अमलाम् अतुलाम् सुजलाम् सुफलाम् मातरम् ॥ ४ ॥
वन्दे मातरम् ।

श्यामलाम् सरलाम् सुस्मिताम् भूषिताम्
धरणीम् भरणीम् मातरम् ॥ ५ ॥

वन्दे मातरम् ।

स्व. बंकिमचंद्र चट्टोपाध्याय

*******************************************************

या गीताचा आपले ब्लॉगर मित्र श्री. नरेंद्रकाका गोळे यांनी केलेला हा मराठी अनुवाद…

आई तुला प्रणाम

आई तुला प्रणाम ॥ धृ ॥

सुजल तू, सुफल तू, मलयानिलशीत तू ।
हरीतशस्यावृत्त तू ॥
चांद्रज्योत्सनापुलकित यामिनी ।
उदितपुष्प-लता-वनांनी विभूषिते ॥
सुहासिनी, सुमधूर भाषिणी ।
सुखदा, वरदायिनी ॥ १ ॥ आई, तुला प्रणाम

कोटी कोटी मुखांनी अभिव्यक्त तू ।
कोटी कोटी बाहूंचे बल प्राप्त तू ॥
अबला कशी? महाशक्ती तू ।
अतुलबलधारिणी ॥
प्रणितो तुज तारिणी ।
शत्रुदलसंहारिणी, तुला प्रणाम ॥ २ ॥ आई, तुला प्रणाम

तू विद्या, तू धर्म ।
तू हृदय, तू मर्म ॥
तूच प्राण अन् कुडीही ।
तूच मम बाहूशक्ती ॥
तूची अंतरीची भक्ती ।
तुझीच प्रतिमा वसे, हर मंदिरी, मंदिरी ॥
तुला प्रणाम ।
आई तुला प्रणाम ॥ ३ ॥ आई, तुला प्रणाम

तू ची दुर्गा, दशप्रहरणधारिणी ।
कमला, कमलदल विहारिणी ॥
वाणी, विद्यादायिनी ।
तुला प्रणाम, कमले तुला प्रणाम ॥
अमले, अतुले, सुजले, सुफले, आई ।
आई तुला प्रणाम ॥
श्यामले, सरले, सुस्मिते, भूषिते ।
तूच घडवी, पोषी तू, आई ॥ ४ ॥ आई तुला प्रणाम

===

मराठी रुपांतर – श्री. नरेंद्र गोळे

***********************************************************************************************

आज हे सगळं पुन्हा लिहायचं कारण म्हणजे “आपल्याला खरोखर आपल्या या ज्वलंत, क्रांतीकारक राष्ट्रगीताबद्दल किती आदर आहे? या काव्याबद्दल आपल्या मनात नक्की कुठली भावना आहे याचा विचार करण्याची वेळ आलेली आहे. आज क्रिकेट विश्व चषक २०११ साठी या काव्याचा व्यापार मांडला जातोय. टाईम्स ऑफ इंडीया, रेडीओ मिर्ची, फिवर १०४ एफ्.एम. अशा वाहिन्यांवर “वंदे मातरम” या महान काव्याचे चक्क “वन-डे मातरम” असे भ्रष्ट बाजारीकरण केले जात आहे. खालील जाहीरात बघा……

ही राष्ट्रगीताची अवहेलनाच नाही का?

हा केवळ आपल्या राष्ट्रगीताचाच नव्हे तर आपला, आपल्या राष्ट्राचा, आपल्या स्वत्वाचा अपमान आहे.

आपण या साठी काय करणार आहोत? सगळ्या ब्लॉगर मित्रांना विनंती आहे, की ही माहिती आपापल्या ब्लॉगवर द्या. टाईम्स ऑफ इंडीया, रेडीयो मिरची, फिवर १०४ एफ्.एम. चा जाहीर निषेध करा. ‘टाईम्स ऑफ इंडीया’ वाचणे बंद करायला हवे…..! त्यांच्यापर्यंत हा उद्रेक पोहोचायलाच हवा. तो पोहोचवणे हे आपले कर्तव्य आहे. किमान ५०% ब्लॉगर्सनी जर हा निषेध आपल्या ब्लॉगवर व्यक्त केला तरी खुप काही साधता येइल. माझी सर्व ब्लॉगर मित्रांना विनंती आहे की त्यांनी आपला हा निषेध शक्य त्या मार्गाने संबंधितांपर्यंत पोहोचवण्याचा प्रयत्न करावा. ब्लॉग, फेसबुक, बझ्, ट्वीटर जिथे जिथे म्हणून हा निषेध व्यक्त करता येइल तिथे तिथे करा. आपल्या मित्रांना इमेल मधुन ही माहिती पाठवा. ज्यांना ब्लॉगवर किंवा इतरत्र निषेध करणे शक्य नाही ते हिंदु जागृतीच्या या दुव्यावर जावून आपला निषेध व्यक्त करु शकतात.

from :

http://magevalunpahtana.wordpress.com