राज दरबार…..

साद घालतो रानवारा….. !

मैं और मेरा लॅप्पी. अक्सर बाते करते है…. – डायरीची पानं

कधी तरी, मार्च २००६

अनेक दिवस घ्यावे घ्यावे असे मनात होते, एकदा हुर्रे करून आज घ्यायचाच असे ठरवून मार्केट मध्ये पाऊल टाकले. एक छानसा इटुकला-पिटुकला पण सर्व काही सोय असलेला विझार्ड निवडा, मागे पुढे न बघता पेमेंट केलं ! चांगला आहे पासून अरे दणकट आहे इत्यादी कौतुकाची फुलं त्यावर पडत गेली व माझा प्रेम त्याच्यावर वाढत गेलं !

जून २००६
घरातला पीसी मागे मागे करत कधी स्टोर रुम मध्ये जाऊन पोहचला त्याला देखील कळाले नाही, एवढे माझे जिवन लॅपटॉपमय झाले होते. चोबिस घंटे आप के साथ, टाईप त्याची व माझी जोडी जमली. झोपता ना शेजारी, जेवताना शेजारी, ऑफिसमध्ये पीसी शेजारी.. लोकांनी फक्त लॅपटॉप मॅन एवढेच म्हणायचे बाकी ठेवलं होतं… असा हा माझा लॅपटॉप व त्यांचे नाव लॅप्पी !!

जानेवारी २००७

तर हा लॅप्पी आधी पासूनच हुषार, मी सांगितले सर्व काम फटाफटा करायचा, मी कधी कधी रागवायचो पण तेवढंच प्रेमानं… एका मैत्रीणीला डेटवर घेऊन गेलो होतो, तर तेथे हा माझ्यासंगे, बेचारीने रागारागात सगळा राग त्या लॅप्पीवर काढला, दिला ढकलून तीने टेबलावरून खाली… बेच्चारा उं की चू म्हणाला नाही, मी वेड्या सारखा वेगाने त्याला उचलला व प्रेमाने जवळ घेऊन वर खाली पाहीले, काही लागले तर नाही ना ? अतीविचित्र राग आला होता, मी जंजीर मधील अमिताबच्या नजरेत जेवढी आग होती त्यापेक्षा डब्बल शोले डोळ्यात भरून तीच्याकडे पाहीले…. झालं…. पहिलीच डेट, तीच शेवटची ठरली !

तर हा असा हा लॅप्पी, आपला जीव की प्राण.. शहाण्यासारखा वागतो म्हणून आवडतो. पण कधी कधी मी रुद्रावतार मध्ये असतो तेव्हा ( आय मीन सटकलेला असतो तेव्हा…) सगळा राग याच्यावर निघतो….. गाडी गाडी खेळत याला अनेकदा भिरकावून दिला आहे फरशीवर… मार तर कितीदा खल्ला हे त्यालाच आठवत नसेल… पण एक वाईट दिवस तो विसरला नव्हता…

१७ मार्च २००७

वर्ल्डकपची मॅच.. भारत विरुध्द बांगलादेश… ! धडाधड विकेट पडत गेल्या, दादा एकटाच किल्ला लढवत होता.. व १९१ ला टिम गादर ! ओके होता है… असे म्हणत मी लॅपटॉपकडे दुर्लक्ष करून पुर्ण लक्ष टिव्हीवर अर्जून नजरेने ठेवले… एक डाऊन नंतर बांग्लाची मॅच सावरून धरणा-या जोडी मुळे, लॅपटॉप वर भारत हरणार.. हरणारच.. व शिव्यांचा पाऊस.. असे मॅसेज येऊ लागले… तरी मी मूग + इतर काही द्रव्य, अद्रव्य, खाद्य- अखाद्य ( जैनांनी खाऊ नयेत असे) गिळून गप्प शहाण्यासारखा मॅच पाहत होतो.. पण शेवटी कडेलोट झाला !!!!
मायला, बांगलादेशने भारताला वर्ल्डकप बाहेर भिरकावला……………… नहीं……. कसं कसं होऊ शकते………. भगवान……… असे मी ओरडावे म्हणत होतो.. तेच एक काळतोंड मित्राचा मँसेज आला… बघ म्हणालो होतो कि नाय.. हॅ हॅ हॅ…. त्याच्या ७२ खानदानाचा उध्दार करून… त्याला स्वर्गातून नरकात पाठवून… जीव थोडा फार शांत झाला होता.. तोच.. टिव्हीवर परत परत क्षणचित्रे दाखवणे चालू झाले.. धडाधड पडणा-या विकेट्स… व हताश पब्लिक……… परत राग उफाळून आला व पहिला झटका बसला तो माझ्या प्राण प्रिय लॅपीला…
ढ्यॅम्म्म्म्म्म्म !!!! आडवा.. एकदम त्रिफळाचीत. दांडी गुल.. टुक टुक करून एक दोनदा स्क्रिन उघडझाप झाली व ढेर…. !!
मेला तर मेला… भारत मॅच हरलीच कशी……… या रागात.. आम्ही…. !!!

१८ मार्च २००७

दुस-या दिवशी डोळे उघडले, तर लॅप्पीचे डोळे काळेच… Sad
जीव घाबुरा घाबुरा झाला.. पळत पळत आय सी यू मध्ये घेऊन गेलो……….. आपल्या हार्डवेअर रुम मध्ये, दोन पावलावर असलेला स्क्रु-ड्रायव्हर सेट घेऊन आलो, ऑपरेशन !! ती धडधड… ते थरथर कापत असलेले पैशाचे पॅकेट… व थरथरता हात… (हँग ओव्हर मुळे) कसा-बसा त्याला उघडला… त्याची सगळी हाडे त्यांची जागच्या जागी आहेत का पाहिले… थोडेफार फस्ट रिलिफ अ‍ॅक्शन कार्यक्रम राबवला.. पण डोळे काय त्याचे उघडले नाहीत…. शेवटी शॉक ट्रिटमेंट द्यावी या विचारावर आलो व काळजावर सिंहगड ठेऊन मी बॅटरी काढली व…..व…….. क्या बात !! फटाक करून डोळे उघडले.. माझ्या बच्चाने !! म्य्य्य्य्य्यूऊऊउह्ह्ह्ह्ह्ह्ह्हाआआअ !! चालू झाला… आय लव्ह माय बेबी wink फक्त एक अडचण होती आता तो कधीच बॅटरीवर चालू शकणार नव्हता…..

कधीतरी मध्येच २००७ / २००८

माझ्यामुळे त्याच्यावर अपंगत्व आले ही सल मला नेहमी बोचत राहिली… मी सर्वार्थाने प्रयत्न करत होतो की त्याची असल्ली आय.. आय मीन्स… आई.. शोधावी व त्याच्याकडून डोनेट नाही तर.. मायला चार पैका खर्च करून बॅटरी घ्यावी… पण… मार्केटच्या वादळात ती कुठे हरवली देवाकं ठावं ! आय वीना पोरकं पोरं.. त्यात मी असला… कसे संभाळले मलाच ठावं ! तरी देशाच्या कानाकोपर्‍यात माहिती देऊन ठेवली होतीच.. की एक बॅटरी द्या रे कोणी तरी.. एक बॅटरी… देव तुमचे भले करेल… !! पण २००८ उजाडून संपत आलं… तरी बॅटरीचा काय बी पत्ता लागला नाय…. जो पर्यंत वीज आहे तो पर्यंत नीट चालायचा.. पण वीज गेली की पटकन डोळे मिटायचा ते परत वीज येऊ पर्यंत.. Sad

२२ डिसेंबर २००८

पण पठ्याने माझी साथ नाही सोडली, एकापेक्षा एक वादळ येऊन गेली, घर जाऊन एक बेडरुम सेटवर आलो.. बेड जाऊन शेअर रुम मध्ये आलो तरी बी पठठ्या बरोबरचं.. जेवढी वादळी मी सहन केली तेवढीच त्यानं देखील. अगदी वाईटाच्या क्षणाला देखील तुम्हाला सोडून जात नाही त्याला मित्र म्हणावा असे आपले जय-विरू पासून रामदेवबाबा पर्यंत सगळे फक्त सांगतात… पण हा खरचं असा आहे… माझा लॅप्प्पी…..

३० डिसेंबर २००९

ती काळरात्र…. मी कसा विसरू.. ( आठवत काय नाय ही गोष्ट वेगळी) जीपनं मला उडवला, माझ्या पाठीशी बांधलेलं माझं पोरं… माझा लॅप्पी.. देखील माझ्या बरोबर उडला… ( त्याच्या आधी त्याने विमानातून प्रवास अनेकदा केला.. होता.. पण असा पहिल्यांदाच..) दोघे आदळलो….. माझी हाडे जशी दुरावली माझ्या पासून तशी त्यांची दुरावली… काही तुटली, काही फुटली…. पण ऑपरेशन झाल्यावर व शुध्दीत आल्यावर मला सर्वात आधी आठवलं कोण असेल………… विचार करा. विचार करा…. प्लिज……… माझा लॅप्पी….. हे माझे नववर्षाच्या सुरवातीला प्रथम शब्द होते…. हाडं तुटलेली पाहून आई पण दचकली नाही एवढ्या बाकीच्या नर्स ( सुंदर होत्या) + डॉक्टर + इतर दचकले… ! चालायचेच आमचे अमर’प्रेम त्यांना कसे कळणार……….. !

२ जानेवारी २०१०

डावाकोपरा तुटलेला…. वरचे सुंदर पॅनलचा चांगला ४ इंचाचा टवका उडालेला…. स्क्रिनचा उजव कोपरा किंचित वाकलेला…. चालू होईल की नाही अशी धाकधुक मनात होती….. पण मनातील धाकधूक मनातच राहिली…. धक धक करने लगा…. म्हणत.. मी पॉवर प्लग करताच माझा लॅप्पी चालू झाला…….. व हॉस्पिटल मधील दिवस कसे काढावे या चिंतेवर त्यांने मस्त पैकी स्माईल दिले…. हास्य त्या नंतरच्या माझ्या बेड रेस्टच्या टायमाला त्यानं जी साथ दिली ती नाय विसरू शकत… आज हे तुम्ही मीमवर वाचत आहात ना.. त्याला देखील ९९% तो कारणीभूत आहे… त्यानं साथ दिली म्हणून नवीन नवीन सोय, बदल मी मीमवर बेडवर असून पण दिल्या…. हा देवानं दिलेला मला गिफ्ट आहे…. याच्यामुळेच माझे कित्येक दिवसरात्र… सुखात गेले ते मला माहिती आहेत…

१४ मार्च २०१०
दिवस बदलत असतात…. या दिवसी मायनं जवळ घेऊन लै रडलो राव, काय हे नका ईचारू…. नाय मारला मी पॅप्पीला… पण कोणीतरी.. मलाच रडवून गेला होता… माझं दुखं लॅप्पीने लैच मनावर घेतलं की काय माहित.. लै शहाण्यासारखा वागू लागला…. कधीच बंद पडला नाही, दिवसरात्र चालू असे… पण कधी ओव्हर टाईम मागीतला नाही… माझा त्रागा.. माझी ओढताना माझ्या पायाच्या दुखण्यासारखीच वाढू लागली… व त्याचा त्रास देखील…

२० मे २०१०…

लॅप्पीला भिंतीवर भिरकावून… २ आठवडे झाले होते…..आता डावा कोपरा दुमडला होता… व डिव्हिडी ट्रेची पॅल्स्टिक कॅप तुटली होती…. त्याच्या पाठीवर अगणित ओरखाडे उठले होते….. काळी भोरं पाठं… त्याची…. ओरखाड्यामुळे ब्लॅक & व्हाईट दिसत होती… तरी चालू होता… माझ्यासाठी…. पुन्हा जवळ घेऊन रडलो… अनेक सुख-दुखाचा साथी आहे माझा हा.. त्याने तेवढेच आनंदाचे दिवस पाहीले आहेत व तेवढेच दुखाचे…. जेवढे मी पाहिले…..

२८ फ्रेबुवारी २०११

जिवापाड प्रेम करणारे हे ना ते सांगून कधी फिरले त्याचे दुखः माझा हा लॅप्पी व मी सोडून कोणी समजून घेतलेच नाही, काय नाही दिलं यानं मला ? अनेक मित्र… अनेक दोस्त… अनेक कहाण्या…. अनेक लेख…. अनेक चित्रे… व अनेक अमोल क्षण.. यांने खरचं काही वर्ष मला संभाळले आहे…… आय लव्ह यू लॅप्पी !!!

माझा लॅप्पी आहे हा….. माझं पिल्लू आहे हे…. !
मध्येच अनेकांनी सूचवले देऊन टाक.. दुसरा घे…. आपल्या पोराला कोणी असं देतं का ? राहील घरी असाच… जसा आहे तसाच.. मला जड नाही हा…… जसे इतर सोडून गेले तसे हा जाणार नाही.. याची खात्री आहे… अनेक क्षण याच्या बरोबर जुडलेले आहेत… वाईट चांगले… त्याला ही माझा कधी कधी राग येतो नाही असे नाही, पण तो क्षणीकच….. बापापुढे.. पोरगं किती धावणारं wink पण तरी ही खरचं… आय लव्ह माय बच्चा !!!

*
असेच… आठवलं म्हणून……

भटकता भटकता….. रायगडावर मला एकाने विचारले होते… अरे लॅपटॉप का घेऊन भटकत आहेस…. येथे नेटवर्क थोडीच आहे… त्याला नकळत दिलेले उत्तर “माझ्या लॅप्पीला पण राजगड पहायचा आहे”

*
इतके सोसून, मला सहन करून, कसा आहे तसा.. चांगला वाईट… खडूस.. रागीट… प्रेमळ… जसा आहे तसा…. माझा लॅप्पी मला सहन करत आहे ना ……अजून, माझा बच्चा आज ही माझ्या बरोबर.. आहे ! इतके सोसून कोणी आपल्याला सोडून जातं का ? हो जातात.. पण ती माणसं असतात…..

Advertisements

प्रतिक्रिया व्यक्त करा

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / बदला )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / बदला )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / बदला )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / बदला )

Connecting to %s

%d bloggers like this: