राज दरबार…..

साद घालतो रानवारा….. !

किस्सा, मज्जा, मौज – प्रवास!

२००७ डिसेंबर महिना असावा.
मी प्रचंड लहरी माणूस आहे, हे आता जवळपास सगळ्यांना माहीती आहेच. तर अशीच एक लहर त्यावेळी आली की आपण दिल्ली ते चिक्कोडी प्रवास बसने करायचा… व्हाल्वो नाही. साधी सरळ बस! आता लहर आली म्हणजे आलीच. पहाटे पहाटे उठलो व एका सॅक मध्ये कपडे कोंबले, गरजेपुर्ते पैसे, कार्ड इत्यादी जवळ घेतले व बाहेर पडलो. गुडगाववरून जयपुर, जयपुरवरून कोटा व कोट्यातून अहमदाबाद पर्यंत येऊ पर्यंत होता नव्हता तो सगळा जीव मेतकुटीस आला होता.. बस प्रवास त्यात खच्चाखच भरलेल्या बसेस.. एका पायावर उभे राहून कोटा ते अहमदाबाद. तेथून असेच धडपडत मुंबई. कोट्यात फक्त एक रात्र मिळाली होती, ते पण बस नाही म्हणून झोपण्यासाठी. सिमेंटच्या बेंचवर रात्री आपल्याच सॅकची उशी करून थंडगार कुडकुडणारी झोप अनुभवास मिळाली इनमीन तीन तास! प्रवासाचा दुसरा दिवस होता. मुंबईत पोचल्या पोचल्या, दादरवर फ्लायओव्हरच्या खाली येथे कोल्हापुरच्या बसेस लागतात तेथे पोहचलो. डोळे तारवटलेले, ताणून ताणून बघावे लागत होते कुठली बस ते. अश्यात लाल डब्बा एस्टी मिळाली सांगलीची, सरळ चढलो व टिकिट काढू मागे जाऊन झोपावे या इच्छेने पळत जाऊन सीट पकडली.. पण साल्ला! बस अशी होती की एक्सप्रेस हायवे सोडून गावागावातून निघाली होती. घोड्याची रपेट परवडली पण ही बस नको असे म्हणू पर्यंत हाडे आन हाडे खि खि खि करून माझ्यावर हसत होती.. कसा बसा.. अगदी लोटांगण घालत शिरोळ नाक्यावर उतरलो.. तेथून अजून एक बस पकडून कोल्हापुरला आलो… जिवाच्या आकांताने झोप कंट्रोल करून ठेवली होती.. अगदी पिलेल्या अट्टल बेवड्यासारखा दिसत होतो.. तीन दिवस अंघोळ नाही, केसांचे घरटे झालेले, खांद्यावर सॅक अश्या अवतारात डचमळत चिक्कोडी बस गाठली व सरळ मिळेल त्या सीटवर झोकून दिले!!!!

कंडेक्टर आला, शीटी पासून, पाण्यापर्यंत सगळे मारून झाले.. मी आपला ढीम! गाढ झोपेत.. क्या फर्क पडता है! झोप महत्वाची बाकी गेले सगळे उडत!!! पण मायला नशीब लैच बेक्कार होते… थोड्या वेळाने बस कर्नाटक राज्यात जशी घुसली तशीच लगेच साईडला थांबली. टिकिट चेकर बसमध्ये चढले.. सगळ्याच्याकडे टिकिटे होती… व मी डाराडूर !!!!!

सौजन्य सप्ताह नसून देखील त्या बेचार्‍यांनी मला उठवण्याचे अनेक प्रयत्न केले, शेवटी एका क्षणासाठी माझे डोळे उघडले….
समोरचा ” टिकीट”
मी “जाऊ दे यार टिकीट बिकिट… मला झोपु दे यार…”
समोरचा “अहो, फाईन होईल तुम्हाला….”
मी ” होऊ दे रे.. झोपु दे मला…”
समोरचा ” अहो, तीनशे रु. फाईन आहे”
मी “बाजूला पर्स पडली आहे, तीनशे घे, पावती ठेव त्यातच.. पण मला आता झोपू दे यार!!”
परत मी डाराडूर… आख्खी बस्स दंग !!!! हा कुठला नमुना बस मध्ये आला हे बघायला एक एक करून माझ्या सीट पर्यंत येऊन गेले…!

नंतर लास्ट स्टॉप वर कंडेक्टरने मला हे सगळे सांगितले.. व मी त्याला वरील सगळे सांगितले.. ही गोष्ट वेगळी.. आज तो कंडेक्टर आपला मित्र आहे अजून पण wink

Big smile

Advertisements

प्रतिक्रिया व्यक्त करा

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / बदला )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / बदला )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / बदला )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / बदला )

Connecting to %s

%d bloggers like this: